جنگ نرم، جنگ نمادها، نشانه ها، رسانه ها، فرقه ها، ارزش ها، آداب و رسوم و شبکه های اجتماعی واقعی و مجازی است.

پیروزی در این میدان در گرو عمل به این بیان نورانی است که روشنگری و تبیین، پادزهر قطعی توطئه‌های دشمنان است.

در شرایطی که تحلیل قدرت ملی غالباً به شاخص‌های سخت همچون توان نظامی و ظرفیت اقتصادی تقلیل می‌یابد، آنچه کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد «اعتماد به نفس ملی» به‌عنوان سرمایه‌ای نامرئی اما راهبردی است؛ مؤلفه‌ای که در بزنگاه‌های تاریخی می‌تواند جهت حرکت یک ملت را تعیین کرده و از ظرفیت‌های علمی، فرهنگی و سیاسی آن پشتیبانی کند.

در سنت آموزشی حوزه‌های علمیه، به‌ویژه در علم منطق، نسبت «متن موجز» و «حاشیه تبیینی» صرفاً یک شیوه تدریس نیست، بلکه سازوکاری تاریخی برای تولید و بازتولید دانش به‌شمار می‌رود؛ الگویی که در مطالعه موردی الرسالة الشمسیة و حاشیه ملاعبدالله یزدی، جلوه‌ای روشن و نظام‌مند یافته است.

شعارهای براندازانه در تجمع‌های دانشجویی وقتی از نقد مسئولانه فراتر می‌رود، موضوع را به بُعد حقوقی، امنیتی و رسانه‌ای می‌کشاند، دانشگاه‌ها باید مرز قانون را حفظ کرده و در عین حال به ریشه‌های نارضایتی دانشجویان توجه کنند تا بحران محدود به بحران پایدار تبدیل نشود.

تداوم رویکردهای ابلاغی و درون‌گفتمانی، منجر به شکل‌گیری دو جهان موازی شده است؛ وضعیتی که رخدادهای ماه‌های اخیر آن را عیان کرد و ضرورت تغییر فرکانس ارتباطی و بازنگری جدی در سیاست‌های فرهنگی را بیش از پیش نمایان ساخت.

دوری از قرآن صرفاً به معنای ترک تلاوت نیست، بلکه فهم نادرست، عدم تدبر و اجرا نکردن آموزه‌های حیات‌بخش آن در زندگی فردی و اجتماعی، مصداق روشن هجران قرآن در جوامع دین‌دار امروز است.

مشارکت مستمر، شفافیت، شنیده شدن صدای مردم و پذیرش مسئولیت ناکارآمدی‌ها، مهم‌ترین مؤلفه‌های اعتماد عمومی و عامل افزایش تاب‌آوری اجتماعی در برابر بحران‌هاست.

با نزدیک شدن به ماه مبارک رمضان، باورهای نادرست و شایعاتی درباره آثار منفی روزه‌داری بر سلامت جسم و دستگاه گوارش مطرح می‌شود؛ در حالی که یافته‌های علمی و نظر متخصصان تغذیه نشان می‌دهد روزه‌داری اصولی نه‌تنها به دستگاه گوارش آسیب نمی‌زند، بلکه می‌تواند به بهبود سلامت قلب، کاهش چربی‌های احشایی و اصلاح سبک زندگی کمک کند.

بازخوانی براهین اثبات وجود خدا در منظومه فکری امام خمینی(ره) نشان می‌دهد که ایشان افزون بر استدلال‌های فلسفی متعارف، از دو مسیر بنیادین یعنی «نظم حاکم بر هستی» و «اعجاز قرآن» برای تبیین وجود خالق متعال بهره می‌گیرد؛ رویکردی که پیوند عقل، شهود و وحی را در چارچوبی منسجم و تحلیلی به نمایش می‌گذارد.