پرونده اپستین با آشکارسازی ابعاد پنهان مناسبات قدرت، بار دیگر این پرسش بنیادین را پیش‌روی افکار عمومی قرار داد که جایگاه انسان، اخلاق و کرامت انسانی در منظومه تمدنی غرب معاصر تا چه اندازه واقعی و نهادینه است.

سومین نشست علمی «پدر–پسری» با موضوع «مدیریت هیجانات در ناآرامی‌های اجتماعی» با تأکید بر نقش تربیتی و عاطفی پدران در هدایت رفتاری و هیجانی فرزندان، به همت پژوهشکده تبلیغ و مطالعات اسلامی باقرالعلوم(ع) برگزار شد.

تحولات اجتماعی اخیر کشور، حاصل هم‌زمانی بحران‌های اجتماعی‌ـ‌اقتصادی، تهاجم فرهنگی‌ـ‌شناختی و سوءاستفاده امنیتی از شکاف‌های اجتماعی است؛ وضعیتی پیچیده که با تحلیل‌های کلاسیک قابل تبیین نیست و می‌توان آن را «هم‌پوشانی بحران‌ها» و نوعی اختلال در نظم عمومی دانست.

راهبرد اصلی صهیونیسم در مقطع کنونی، تمرکز بر جنگ شناختی و روایت‌سازی احساسی از کشته‌هاست؛ موضوعی که نیازمند هوشیاری، تبیین پیش‌دستانه و آماده‌سازی افکار عمومی برای خنثی‌سازی نقشه‌های آینده دشمن است.

شخصیت بی‌بدیل حضرت ابوالفضل‌العباس(ع) حاصل یک سلوک عمیق معنوی مبتنی بر «تزکیه» و «تعلیم» است؛ مسیری که در آن، دوری از گناه با جذب فضیلت، و عبودیت خالصانه با ولایت‌پذیری کامل درهم تنیده است.

روایات معصومان(ع) نشان می‌دهد اراده خیر الهی نسبت به بندگان، امری پنهان و مبهم نیست، بلکه با نشانه‌هایی روشن در سه ساحت اساسی انسان جلوه می‌کند: گشایش در علم و بصیرت، هدایت در ایمان و ولایت، و اصلاح در منش و اخلاق.

در حالی که رسانه‌های معاند، شورش‌های خشونت‌بار دی‌ماه ۱۴۰۴ را «انقلاب» می‌نامند، مقایسه تطبیقی آن با انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، ماهیت واقعی این تحرکات را آشکار می‌سازد. آنچه در دی‌ماه ۱۴۰۴ رخ داد، نه قیام ملت، بلکه آشوبی سازمان‌یافته، وابسته و ضد مردمسالاری بود که در تقابل کامل با اهداف، روش‌ها و آرمان‌های انقلاب اسلامی قرار دارد.

تولید علوم انسانی اسلامی مستلزم جایگزینی مبانی هستی‌شناختی، معرفت‌شناختی و ارزش‌شناختی غربی با مبانی اسلامی است. متفکرانی مانند آیت‌الله مصباح‌یزدی با تأکید بر نقش فلسفه به عنوان نقطه آغاز تحول، مدیریت‌پذیری این فرآیند را ممکن می‌دانند، اما پرسش‌های اساسی درباره ظرفیت‌ها و اولویت‌بندی رویکردهای مختلف همچنان نیازمند پاسخ‌گویی است.

ولادت امام حسین‌(ع) تنها یک رخداد شادمانه خانوادگی در خانه وحی نبود؛ بلکه واقعه‌ای الهی بود که از همان آغاز با پیام آسمانی، نام‌گذاری قدسی و خبر شهادتی جان‌سوز همراه شد، حقیقتی که فلسفه عاشورا را به متن رسالت نبوی پیوند می‌زند.

پیوند امام حسین‌(ع) و قرآن، پیوندی تفکیک‌ناپذیر و سرنوشت‌ساز در هدایت بشر است؛ پیوندی که هرگونه فاصله‌گرفتن از آن، انسان را به گمراهی و توقف در میانه راه می‌کشاند. بازخوانی آیات قرآن درباره جایگاه سیدالشهدا(ع) نشان می‌دهد که عاشورا صرفاً یک واقعه تاریخی نیست، بلکه تجلی همیشگی نزاع حق و باطل و معیار انتخاب آگاهانه انسان در همه زمان‌هاست.