وقتی تشریفات، زبان عزت ملت است
وقتی تشریفات، زبان عزت ملت است
دیپلماسی تنها به کلمات محدود نمی‌شود؛ حرکات، نگاه‌ها و فاصله‌ها نیز سخن می‌گویند. هر لغزش در این زبان بی‌کلام، می‌تواند در حافظه جهانی ثبت شود؛ گاه به سود ملت و گاه به زیان او. دیدار اخیر دکتر پزشکیان با رجب طیب اردوغان، نمونه‌ای بود که نشان داد سستی در تشریفات، هزینه‌ای فراتر از یک خطای شخصی دارد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نسیم قم، دیدار اخیر رئیس جمهور دکتر پزشکیان با همتای ترک رجب طیب اردوغان ، صحنه‌ای شد که آیینه‌ای تمام‌نما از اهمیت رعایت آداب و تشریفات در دیپلماسی بود؛ آیینه‌ای که متأسفانه ترک برداشت و لکه‌ای از سستی و بی‌توجهی بر آن نشست. دیپلماسی،همچون قافله‌ای است که رهبرانش باید با وقار و تدبیر،گام در مسیر بگذارند؛گام‌هایی که هر یک، پیام‌آور احترام و منزلت ملت خویش است.
نهج‌البلاغه به روشنی می‌آموزد که «احترام ظاهر،مایهٔ اعتبار باطن است» و «سخن سنجیده،نشانه حکمت است».
هنگامی که پروتکل‌های رسمی و آداب دیرین، به سادگی نادیده گرفته شود،نه تنها سخن، که کل قامت دیپلماتیک،دستخوش انحراف و برداشت نادرست می‌گردد.نگاه‌ها، فاصله‌ها، حرکات دست و حتی سکوت‌ها، همه زبان‌هایی‌اند که فراتر از کلمات،پیام می‌دهند؛ پیام‌هایی که هر لغزش در آن، زنگ هشداری است برای ناظران فرامرزی و رسانه ها
در این دیدار،تفاوت آشکار در شیوهٔ برخورد،حرکات دستها و نگاهها و زبان بدن، گواهی بود بر آنکه هنوز در فهم ریزه‌کاری‌های دیپلماسی، کاستی‌هایی وجود دارد.
چنان‌که حکمت نهج‌البلاغه می‌فرماید: «همانا نشانهٔ دانایی در رعایت ادب و احکام است.» بی‌توجهی به تشریفات، نه خطای شخصی که خسران تاریخی است؛خسرانی که ممکن است در حافظهٔ جمعی جهانیان، جایگاهی نادرست برای ملت ما ثبت کند.
دیپلماسی، میدان داد و ستد احساسات شخصی نیست؛ صحنه‌ای است که هر لحظه‌اش تفسیر می‌شود و هر حرکتش به مثابه سندی در تاریخ باقی خواهد ماند.
آن‌گاه که یک ملت هزارساله در قامت رئیس‌جمهور خود ظاهر می‌شود،انتظار می‌رود میراث احترام، وقار و دقت در پروتکل‌ها نمایان گردد، نه آنکه لغزش در تشریفات، دستمایه نقد و تمسخر رسانه‌ها شود.
کاش سیاست‌ورزان ما دریابند که «تشریفات» نه ظاهری بی‌جان، که زبان گویای عزت و حکمت است؛ و بی‌توجهی به آن، نه تنها شأن شخص، بلکه جایگاه ملت را در ترازوی جهانی سبک می‌سازد.
کاش سیاست‌ورزان ما دریابند که تشریفات و آداب رسمی، نه ظاهری بی‌جان، که زبانی زنده از عزت،حکمت و اعتبار ملی است؛و بی‌اعتنایی به آن،سایهٔ سنگینی بر قامت یک ملت هزارساله می‌افکند،سایه‌ای که نه با جبران کلام،که با بازگشت به اصول و ارزش‌های دیرین، زدوده خواهد شد.

رضا تلخابی دانش آموخته کارشناسی ارشد علوم ارتباطات اجتماعی