به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نسیم قم، حمیده زند: نامگذاری یک روز از تقویم رسمی جمهوری اسلامی ایران به عنوان «روز امر به معروف و نهی از منکر» بیانگر اهمیت احیای این فریضه الهی در میان جامعه اسلامی است؛ فریضهای که هم در آموزههای قرآنی و هم در مباحث فقهی جایگاهی رفیع دارد و ضامن قوام و بقای جامعه دینی به شمار میرود.
فریضهای قرآنی با پشتوانه فقهی عمیق
در قرآن کریم آمده است: **«کُنتُم خَیْرَ أُمَّهٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ»** (آلعمران: ۱۱۰)، این آیه، «خیر امت» بودن مسلمانان را در گرو پایبندی به این اصل معرفی میکند. در فقه شیعه نیز امر به معروف و نهی از منکر در کنار سایر فروعات دین، از مهمترین واجبات اجتماعی قلمداد میشود. امام خمینی (ره) نیز در آثار خود، اجرای این اصل را تضمینکننده سلامت و هویت اسلامی جامعه میدانستند.
نامگذاری روزی ملی، فرصتی برای بازتعریف یک مسئولیت جمعی
نامگذاری این روز نه فقط جنبه یادآوری دارد، بلکه بستری برای بازتعریف مسئولیت همگانی آحاد جامعه در قبال مسائل اجتماعی و اخلاقی است. این مناسبت میتواند به فرصتی برای گفتوگوهای میاننسلی، آموزش صحیح این فریضه در سطوح آموزشی و دانشگاهی، و بازنگری در شیوههای اجرایی آن بدل شود.
از نظارت همگانی تا رعایت کرامت انسانی
اجرای درست امر به معروف و نهی از منکر نیازمند درک صحیح از مراتب و شرایط آن است. فقه اسلامی، اجرای این اصل را مشروط به رعایت حرمتها، احترام به حقوق شهروندی و پرهیز از افراط و تفریط میداند. آسیبهایی چون تندروی، دخالتهای غیرکارشناسانه یا افعال خشونتبار، نه تنها به تضعیف این فریضه منجر میشود، بلکه چهره دین را نیز مخدوش میکند.
پیشنهادها برای غنابخشی به این روز
متخصصان حوزه دین پیشنهاد میدهند که در این روز، نشستهای تخصصی فقهی، کرسیهای آزاداندیشی، تولید محتوای فاخر رسانهای و فعالیتهای اجتماعی آگاهانه در سطح مدارس، دانشگاهها و نهادهای فرهنگی برگزار شود تا این فریضه از سطح شعار به مرحله عمل فرهنگی و اجتماعی برسد.
نامگذاری روز «امر به معروف و نهی از منکر» گامی هوشمندانه در راستای احیای یکی از مهمترین فرایض مغفول در جامعه اسلامی است؛ فریضهای که با اجرای صحیح، عقلانی و مسئولانه آن، میتوان مسیر اصلاح اجتماعی، ارتقای اخلاق عمومی و حفظ هویت دینی را هموارتر ساخت.
