۱۲ فروردین؛ روزی که ملت جمهوریت را امضا کرد/ روایتی که بی‌بی‌سی فارسی هرگز باور نکرد

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نسیم قم، سید سعید سید هاشمی: در تاریخ ملت‌ها، برخی روزها تنها یک تاریخ نیستند، بلکه نماد یک انتخاب‌اند؛ نقطه‌ای که گذشته و آینده در آن به هم می‌رسند و سرنوشت ملتی را رقم می‌زنند. برای ملت ایران، ۱۲ فروردین ۱۳۵۸ بی‌تردید یکی از همان روزهای سرنوشت‌ساز بود. در این روز، میلیون‌ها ایرانی، در نخستین همه‌پرسی پس از پیروزی انقلاب، با رأی قاطع «آری» به جمهوری اسلامی، نه تنها به نظامی جدید رأی دادند، بلکه به استقلال، هویت، و حق انتخاب خود مهر تأیید زدند.

در همه‌پرسی‌ای که تنها ۴۷ روز پس از سقوط نظام سلطنتی برگزار شد، ۹۸٫۲ درصد از شرکت‌کنندگان، در شرایطی کاملاً حساس و متحول، خواستار جمهوری اسلامی شدند. نه فقط به عنوان یک ساختار سیاسی، بلکه به عنوان الگوی تازه‌ای برای پیوند میان مردم‌سالاری و ارزش‌های دینی و فرهنگی. این میزان مشارکت و رأی موافق، در تاریخ همه‌پرسی‌های جهان، کم‌نظیر است — و از همین رو، نه فقط یک واقعه سیاسی، بلکه نمادی از اراده‌ی ملّی به شمار می‌رود.

اما با گذشت سال‌ها، رسانه‌هایی مانند بی‌بی‌سی فارسی، به جای بازتاب واقع‌بینانه و محترمانه‌ی این انتخاب تاریخی، همواره کوشیده‌اند تا با روش‌هایی آشکار و پنهان، آن را بی‌اعتبار جلوه دهند. گویی هنوز هم برای برخی رسانه‌ها، انتخاب ملت ایران زمانی معتبر است که در چارچوب‌های دلخواه آن‌ها باشد — نه آن‌چه از دل میدان، خیابان، و صندوق رأی بیرون آمده است.

بی‌بی‌سی فارسی، که در دوران پیش از انقلاب به عنوان صدای رسمی امپراتوری بریتانیا، روایتگر مطلوبِ دربار پهلوی بود، پس از انقلاب هم به بازتعریف تاریخ معاصر ایران مشغول شد — با همان ادبیاتی که خواهان تضعیف مشروعیت انقلاب و نظام برآمده از آن است. در پوشش‌های خبری و مستندهای مناسبتی این رسانه، ۱۲ فروردین یا نادیده گرفته می‌شود، یا در قالب پرسش‌هایی جهت‌دار و گاه تحقیرآمیز ارائه می‌شود: آیا این رأی آزادانه بود؟ آیا مردم واقعاً فهم درستی از آن‌چه رأی می‌دهند داشتند؟ مگر می‌شود ۹۸ درصد موافق باشند؟

این در حالی است که بی‌بی‌سی هرگز از خود نمی‌پرسد که اگر مشارکت مردم در ۱۲ فروردین ساختگی بود، چرا حتی منتقدان انقلاب نیز از همان ابتدا به‌جای رد آن، کوشیدند در ساختار نوظهور نقش پیدا کنند؟ چرا نهضت آزادی، جبهه ملی، و حتی اقلیت‌های دینی، در چارچوب قانون اساسی برآمده از همین رأی شرکت جستند و فعالیت کردند؟

۱۲ فروردین، نه یک روز حکومتی، که یک جشن ملی است. مردمی که دهه‌ها طعم سانسور، وابستگی و استبداد را چشیده بودند، در این روز به نقش‌آفرینی مستقیم در سرنوشت خود ایمان آوردند. آن‌ها از میان دو گزینه، «جمهوری اسلامی» را انتخاب کردند — نه به‌عنوان نسخه‌ای از اسلام سیاسی خالص، بلکه به عنوان ساختاری نو برای توازن میان ارزش‌های بومی و اصول مدرن حکمرانی.

فراموش نکنیم که انقلاب اسلامی، بیش از آن‌که «ضد سلطنت» باشد، «برای مردم» بود و ۱۲ فروردین، مُهر این واقعیت را پای برگه تاریخ کوبید. نه با اسلحه، نه با کودتا، نه با فشار خارجی، بلکه با حضور آزادانه‌ی مردم.

امروز، بازخوانی صادقانه و دقیق این روز، فقط وظیفه‌ای تاریخی نیست؛ بلکه نیازی اجتماعی است. ما به‌جای روایت‌های تحریف‌شده، به حافظه‌ای جمعی نیاز داریم که واقعیت‌ها را همان‌گونه که بودند به نسل‌های آینده منتقل کند. تا بدانند جمهوری اسلامی با خشونت نیامد، بلکه با رأی آمد. و آن رأی، میراث صداقت و شجاعت نسلی بود که انتخاب کرد — نه تسلیم نشد.