به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نسیم قم، آیتالله علی نصیری: به نیمه ماه رجب رسیده ایم، بنابراین فرصت چندانی برای بهره گیری از این ماه الهی نداریم، لذا ضروری است فرصت باقیمانده را ارج بیشتری نهیم.
حکایت ما در عرصه عمل و توشهبرداری برای آخرت، حکایت کسی است که با درآمدی بس اندک، خرج و هزینهکرد فراوان دارد و دخل او هماره چندین برابر کمتر از خرج اوست.
در دور و بر خود نانخورانی دارد که گاه و بیگاه؛ بیجا و بجا خرج روی دست او میگذارند و او نمیداند با این انبوه کسری درآمد و دخل چه کند!
خدا نکند که ناگهان متوجه شود که قرض زیاد بالا آورده و عن قریب است که بر همه اموال او چوب حراج بزنند!
چنین فرد نگونساری تنها چشم امیدش به هبهها و صلهها، جوایز و چشمروشنی این بانک و آن اداره است تا شاید بخشی از بار بدهکاری او را کاهش دهند.
ما در انبانمان چندان تلاش و توشهای نیاندوختهایم.
نه نماز با حالی نه روزه با توجهی!
نه مسجدی؛ نه محرابی!
نه ذکری، نه مناجاتی!
نه ثنا خوانی و نه تلاوتی!
نه دستگیری از فقیر و مستمندی!
نه دست محبت و مهر کشیدن بر سر یتیمی!
از همه بدتر آن که به تعبیر امام سجاد علیه السلام در دعای ابوحمزه، فرشتگان پیوسته شر و شرور ما را به آسمان میبرند!
درنگریم که توشه و توبره ما تهی از عمل و پشت ما سنگین از پلشتی است! چه میتوانیم کرد؟!
شب جمعه، شب نیمه شعبان، شب عرفه، شب قدر، زیارت اهل بیت علیهم السلام، ماه رجب و رمضان همان هبههای چشمنوازاند که میتوانند امید را در دل ما زنده کنند و هم به توشه ما بیافزایند و هم از بار سنگین گناه بکاهند!
اگر کسی با آن حال نگونساری، قدر چنین روزهای تکرار ناپذیر را نداند، تنها خود را ملامت کند و بگوید: ربنا غلبت علینا شقوتنا.
شب صحبت غنیمت دان که بعد از روزگار ما
بسی گردش کند گیتی بسی لیل و نهار آرد














