سینما نقشی تعیین‌کننده در بازنمایی واقعیت‌های جامعه و انتقال پیام‌های اخلاقی و انسانی دارد. با این حال، در استان قم که خاستگاه اندیشه‌های دینی و مرکز فرهنگی کشور است، سینما هنوز جایگاه شایسته خود را پیدا نکرده است.

حجت‌الاسلام بابایی با اشاره به بیانات رهبر معظم انقلاب گفت: استکبار جهانی برای پیشبرد اهداف خود از سه روش اصلی استفاده می‌کند؛ ایجاد ترس و دلهره، تحقیر و تضعیف ملت‌ها و اغوا و فریب افکار عمومی، اما ملت‌های مؤمن نباید از هیبت ظاهری دشمنان بترسند و باید با شناخت دقیق، مسیر مقاومت و استقلال خود را حفظ کنند.

به نظر می رسد مراد از خلق عظیم، «خلق توسعه یافته» است. خلق توسعه یافته، خلقی است که لطف و برکت آن، همه انسانها و همه موضوعات را شامل می‌شود.

در شهری که باید مهد معنویت و پایگاه ایمان باشد، ظهور کافه‌هایی با فضای ناسازگار و فرهنگی متضاد، همچون وصله‌ای ناجور بر لباس دیانت و روح قدس قم می‌نشیند و تهدیدی جدی برای حفظ ارزش‌ها و هویت دینی این دیار مقدس به شمار می‌رود.

۱۷ شهریور ۵۷ نقطه عطفی در تاریخ معاصر ایران است؛ روزی که گلوله‌های ارتش شاهنشاهی بر مردم بی‌دفاع شلیک شد و خون شهدا، پایان رژیم پهلوی و آغاز پیروزی انقلاب اسلامی را رقم زد.

 سخنان نسنجیده و ناشایست درباره حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر حماسه‌سرای ایران و پاسدار هویت پارسی، نه تنها بی‌احترامی به این بزرگ‌مرد تاریخ است، بلکه خدشه‌ای عمیق بر پیکره فرهنگ و شرف این مرز و بوم وارد می‌کند. این یادداشت، پاسخی است به این لغزش زبانی و دعوتی است به بازاندیشی در پاسداشت حرمت بزرگان فرهنگ ایران.

امروز جامعه جهانی در برابر یک آزمون اخلاقی قرار گرفته است؛ آیا محکومیت‌های لفظی علیه رژیم صهیونیستی کفایت می‌کند یا باید زبان به سمت کنش‌های ملموس مانند تحریم، قطع روابط و ممانعت عملی از جنایت سوق داده شود؟

بیانیه مدعیان اصلاح طلبی در شرایط حساس کنونی، وبعد از جنگ ۱۲ روزه ناخواسته در راستای نقشه دشمن عمل کرده است.

تجربه تلخ تاریخ معاصر ایران نشان می‌دهد هرگاه به آمریکا و غرب اعتماد شد، نتیجه‌ای جز کودتا، تحریم، جنگ و خیانت نداشت؛ از نهضت ملی و کودتای ۲۸ مرداد تا برجام، درس استقلال پابرجاست.

اراده‌ها، در جنگ 12 روزه، مقاومتی را توصیف می‌کرد که هر توطئه و دسیسه‌ای را به زمین می‌زد، و ایران عزیز، داستانی از استقامت را در تاریخ به ثبت رساند و نمادی از عزت ملی شد، نمادی از انسجام؛ از همدلی‌، شرافت و استقامت در این خاکِ گوهزخیز.