به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نسیم قم، داود رحیمی سجاسی: در راهپیمایی دیروز تقریباً از همه اقشار و اصناف حضور داشتند و البته مثل انتخاباتهای گوناگون، همه مردم مشارکت ندارند.
بخشی از این عده در حاشیه می تواند حامل فرهنگ منورالفکری یا روشنفکری باشند که با اسلام و انقلاب زاویه دارند و در زمان انقلاب و جنگ نیز همراه نبودند؛ همچنان که این دو واقعه انقلاب و جنگ را نیز عدهای مدیریت و به سرانجام رساندند و نه همه مردم.
از این عده حاضر در صحنه با عنوان حاملان فرهنگی یاد میکنم که دوگانه میدان و دیپلماسی را نیز همنشین کردند. این عده به شهادت قرآن، چون با ایمان قلبی منسجم شده و به ید واحده تبدیل شدهاند، جای آن عده دیگر را پر خواهند کرد و لذا کمبودی احساس نمیشود.
سنتهای الهی برای تحقق نیازمند کل نیستند، یک خمینی با حواریون و جان بر کفان کافی است تا اراده الهی محقق شود و یک خامنهای با حاملان فرهنگی بیدار در لحظه، برای استمرار این حیات کافی است.
پیشرانهای حرکت تاریخی تحولات را طوری رقم میزنند که کلمه فراخوان، از تحریف معنایی نجات مییابد و جمعیتی بیش از ۲۳ میلیون کارناوالی بینظیر در ۲۲ بهمن را ثبت میکنند.
دستهای نامرئی حاضر در این نهضت نشان داد که اگرچه روشنفکران و منورالفکران در این کشور فعالند و چه بسا پستهای کلیدی نیز دارند، اما آب در هاون میکوبند و و شیر از قوچ میدوشند که نتیجهاش چنین رفراندومی میدانی است که تقویت دیپلماسی را در پی دارد.
پساانقلاب در ایران معنای دیگری دارد و آن تقویت همان انقلاب و نه گذار از آن است، چرا که از اراده الهی و سنتهای او امکان گذار وجود ندارد.
این فهم و شناخت را دانش اجتماعی مسلمین به ما میدهد و نه دانشهای موجود که خود منشأ غیرالهی دارند و برای خدا و متافیزیک و غیب و شهود اثری قائل نیستند.
این حضور حماسی و عقلانی برای عدهای برای اولین بار بود که در پاسخ به ولی زمان فطرتشان به جوش آمده و عامل حرکت و کنش شده بود و این همان دست نامرئی الهی است که اراده اش را محقق میکند.
انقلاب برعکس تجدد از نسل خود سوژه تجددی نساخت که شهروندانی منضبط در قاب سرمایهداری خلق کند، بلکه انقلابیونی هشیار و بیدار و مطیع الهی تربیت کرد که خالق حماسه باشند.
